Carl, Stefaan, Walter en Wouter namen allen deel aan de halve triathlon van Luxemburg. Hierbij het verslag van Wouter: "Eindelijk ging ik behoren tot het clubje van de "zotten" en eigenaar worden van een Ironmanrugzak. Een minidroom en een eerste grote test voor Kopenhagen. De voorbereidingen liepen vlot en de verkenning maakte duidelijk dat het een zwaar fietsparcours was. Ik had geen idee wat ik waard was tussen al dit internationaal geweld. Bij de zwemstart lag ik maar op de vierde rij. Ik had na 100 m nog tijd om te wuiven naar Laura en mooi te lachen naar de foto.Toen ging het pak een beetje open en begon ik langzaam op te schuiven. Halfweg begon mijn bril aan te dampen maar na wat poetswerk was ik weer vertrokken. Ik zat in een groepje dat vlot mijn tempo zwom. Met de eerste grote groep uit het water en 28min09 is een supertijd. De wissel ging vlot maar de eerste fietskilometers wogen mijn benen als lood. Toen de heuvels eraan kwamen ging ik zelf mensen inhalen. Ik zat toch op een Ironman? De terreinkennis kwam goed van pas en in de afdalingen was het echt kicken. Na 75 km kwamen we weer op het vlakke en zoals tijdens de verkenning waren de laatste km'ers er teveel aan. Blijven trappen, hartslag mooi hoog houden, goed eten, ik voelde me als een robot gaan. Aan de wissel keek ik voor het eerst naar mijn tijd en verbaasd dat ik 2u45 min had. Ik had vooraf getekend voor 3u, wat zeg ik 3 uur had ik prachtig gevonden, dit was fenomenaal. Ik had voor de wedstrijd stiekem gedroomd van 5u10 als eindtijd, zelf grappend gezegd dat ik onder de 5 u nieuwe wielen ging kopen. Ik wisselde vlot en begon te lopen. Ik had een superdag. Sub 5 uur "Here I come". Ik liep een tempo dat ik zonder problemen kon aanhouden. Ik ging mijn tweede ronde in en voelde me zo fier als een gieter, al die zware trainingen rendeerden. Km 7: hartslag check, gevoel goed, eten en drinken check en toen kwam km 8, een km die ik op mijn sterfbed ga herinneren. Op 5 min ging ik van de hemel naar de hel, ik kreeg krampen in mijn buik en hevige steken in mijn rug. Niet opgeven, gewoon wat cola drinken. Alles wat ik deed maakte het maar erger. Mijn hartslag ging van 160 naar 110, ging niet meer omhoog, de benen wouden, konden nog maar mijn lichaam had op de noodknop geduwd. Ik heb nog 13 km voortgestrompeld, gelopen, gewandeld. De sub 5u droom was weg.  Opgeven wou ik niet, ik strompelde de finish over, niet genietend van mijn aankomst recht naar het toilet. De volgende uren heb ik meer afgezien dan tijdens de wedstrijd en "Hoe kon dit gebeuren?" spookte door mijn hoofd. We zijn nu een maand verder en de teleurstelling is nog altijd groot maar wel verteerd. De reden voor mijn plotseling in elkaar storten kwam door een teveel aan suiker. Geleerd uit mijn fouten weet ik dat de basis voor Kopenhagen goed zit en die Sub 5u komt er wel aan."
Uitslag: hier.

In plaats van naar het défilé te gaan kijken, kozen de meeste TTLers ervoor om deel te nemen aan de niet-stayer kwart van Kapelle-op-den-Bos. En ze waren talrijk, de groenhemden: Laurent, Wouter, Walter, Ginie, Carl, Patrick B, Wiet, Jan en Steve stonden aan de startlijn, maar daarnaast stonden er ook heel wat atleten aan de kant (altijd leuk, die 12de man): Laura, Kris, Bruno, en daarnaast nog heel wat familieleden. Tof!

De wedstrijd zelf: het water was zalig warm, dus mochten (lees: moesten) we aan de slag zonder wetsuit. Het fietsen was zwaar door de sterk opgekomen wind, en het lopen was ook niet van de poes, doordat de zon ineens volop begon te stralen. Toch legde iedereen een meer dan behoorlijk parcours af! De top drie (David De Grooff, Kjel De Hertog en Marc Geerts) kon weliswaar niemand bedreigen, maar toch :-)

Laurent was outstanding, met (van TTL) de snelste zwem-, fiets- en looptijd. Hij finishte uiteindelijk nog net in de top 20 (2u02'53") op net geen 10 minuten van de winnaar. Daarna was het de beurt aan Steve (deftig loopnummer, 2u11'07"), Walter (berefietsnummer, 2u12'17"), Carl (ook stevig gefietst, 2u17'23"), Wouter (scherpe zwemtijd, 2u19'00"), Jan (sterke regelmaat, 2u29'23"), Wiet (mooi fietsnummer, 2u33'43") en Ginie (heel duidelijke fietsprogressie, 2u37'08"). Bij de trio's troffen we ook Patrick B aan in het TTL-team Stealth Weels. Patrick zwom de 1500m in 31'31", de dag voor hij onder het mes gaat voor zijn knie. Spoedig herstel!

Uitslag: hier.

Voor de vierde keer vormde Oudenaarde centrum het decor voor de Triathlon van Vlaanderen: 1km zwemmen in de Donk, 45km met enkele pittige hellingen (en natuurlijk non-drafting, zodat slechts een vijftal atleten een gemiddelde haalden boven de 36 km/u) en 10km afsluitend loopje. Sterke fietser Laurent komt hier volop aan zijn trekken, en presteerde weer sterk met een 25ste plek overall, op zo'n kwartier van de winnaar. Steve kwam als 46ste (op 21 minuten van de winnaar) over de meet. Wedstrijd die zeker wat meer TTLers, geïnteresseerd in het stevigere werk, verdient!

Uitslag: hier.

Geslaagde test op de 1/2 triatlon in Gravelines (Chtriman 113, Frans kampioenschap lange afstand) met het oog op WK ironman 70.3.
3km zwemmen in 42'24", 90km fietsen in 2u23'52" (met 3-4BF tegenwind in laatste 40km) en 21km lopen in 1u26'25" (met onweer in eerste 10km en doorweekte schoenen). Goed voor 54ste plaats (8ste in mijn categorie) in 4u36'56". Enkel nog wat hoogtemeters trainen en we zijn er klaar voor!

Uitslag vind je hier.

De organisatoren namen verschillende maatregelen ten gevolge van de hittegolf die de dagen voor de wedstrijd de regio trof, zoals bijkomende bevoorrading, sproeiers op het parcours en richtlijnen over sporten in warme omstandigheden. Dit bleek allemaal een maat voor niets, een kwartier voor de wedstrijd gingen de hemelsluizen immers helemaal open en stond iedereen bibberend te wachten tot we zonder wetsuit in het warme water mochten. Ik begon iets steviger aan het zwemmen dan gewoonlijk (om warm te krijgen...) maar in de laatste 250 meter verloor ik het goede ritme enigszins. Door de stevige regenval lag het fietsparcours er in het begin behoorlijk glad bij en was het uitkijken op de kasseitjes en in de bochten. De weersomstandigheden en de voortdurende opeenvolging van korte hellingen maakten het fietsen behoorlijk lastig. Gelukkig kwam ik in een groep terecht die een redelijk constant tempo aanhield en kon ik betrekkelijk zuinig het fietsen afwerken. Er was in de verste verte echter niemand te zien voor ons dus plaatsen opschuiven zat er niet in. Het loopparcours moest niet onderdoen voor het fietsparcours en was ook een stevige karwei met een modderig off-roadgedeelte en drie keer een vervelende helling naar de aankomst. Tijdens het lopen kon ik wel nog een aantal plaatsen opschuiven en met een goed gevoel de wedstrijd afsluiten.

De uitslag vind je hier.

Additional information